EDEBİYAT MEVSİMİ ''mevsimlerin en güzeli''

PENCERELER

Penceremden baktım da göremedim bir anlık

Yıldızlı gökyüzüyle ilerleyen gecede..

Sokaklar karanlıktı içim daha karanlık

Ah ederek kayboldum şu lanet bilmecede.

Kimseyi bulamadım çıkmazları aşarak

Karanlığı izleyen sanki yalnız ben varım.

Ellerimi uzatıp yıldıza ulaşarak

Bir deli yüreğim ki içimde canavarım.

İzledim ışık saçan küçük pencereleri

Kimi kapalı kimi açık kalmış perdeler.

Göz kırpan pencereyle canlanan geceleri

Şenlendiren insanlar acep şimdi nerdeler.

Bir kız nasip alıyor gözünden akan tuzdan

Diğer camda bir çocuk gülüyor tatlı tatlı.

Kadın destek buluyor yaslandığı omuzdan

Hayalden ata binmiş hem de bulut kanatlı.

Acılar uçsun diye kimi camını açmış

Kimi nara atıyor düştüğü sarhoşluktan.

Şu küçük haylaz çocuk yine okuldan kaçmış

Usanmamış belli ki bu tür başıboşluktan.

Bir ihtiyar yatıyor ölü gibi upuzun

Dudakları oynuyor sayar gibi zamanı.

Kim bilir daha yakın sizin son uykunuzun

Kanatlanıp uçacak gülümseten her anı.

Kim bilir ki kaç hasta bir sonsuzun yolcusu

Gece geçsin bekliyor görmek için sabahı.

Belki de sabah saklar önünde ona pusu

Göğsüne pençe atar dinlemeden eyvahı.

Daha nice öykü var penceremden gördüğüm

Bana ışık olurken gökyüzünde yıldızlar.

Bir ben miyim acıyan çözüldü bak kördüğüm

Şahit olan camların kalbi daha çok sızlar.

                                             AFET KIRAT

Rağbet: Derecelenmemiş [?]