Sen…
Senin kokun, benliğimi saran bir uyuşturucu gibiydi. En renkli, bahar çiçeklerinin kokusu vardı sende.En tatlı yaz meyvelerinin.. Seni öyle deli dolu sevmiştim, öyle renkli, öyle canlı.. Ve sabahları ciğerlerimi dolduran taze çimen kokusu, yağmura doymuş toprak.. İşte öyle doğal sevmiştim, öyle taze..
Oysa gittiğinde bir daha nefes alamamayı dilemiştim..
Senin sesin, kainattaki en hoş melodiydi. Beethoven’ın -Violin Romance- ı kadar yumuşak, Farid Farjad’ın -Dejad Gity- si kadar hüzünlü ve Marquez Arturo -Danzon No.2- deki obua kadar dokunaklıydı. Senin kahkahalarında en canlı İspanyol parçalarını duyardım. Bir piyanistin fildişi tuşlara dokunması gibi bir ney üstadının üflemesi gibi.. Nasıl, bir neyin içine giren hava kor gibi çıkıyorsa kulaklarımdan giren sesinde öyle yakıyordu içimi. Kadife kaplı sesin..
Oysa gittiğinde bir daha hiçbir şeyi duyamamayı dilemiştim..
Senin gözlerin, içine kelimelerimi sığdıramayacağım kadar dar ama içinde sonsuza kadar kaybolacağım kadar uçsuz bucaksız.. Kahverenginin en büyüleyici kıvamı.. Simsiyah bir sonsuzluktu gözlerinin ortası ve onu saran fındık kabuğu. Nasıl olabilirdi bu? Ama olmuştu işte. Sonsuzluk bir anda kendimden daha somut olmuştu. Gözlerine her baktığımda apaçık görebiliyorken sonsuzluğu, nasıl inanabilirdim onun soyut olduğuna?
Oysa gittiğinde bir daha hiçbir şeyi görememeyi dilemiştim..
Gittin. Gittin ve beni burada bıraktın. Üstelik farkında da değildin benden ayrıldığının..Beni gerçek manada hiç farketmemiştin..
Hâlâ nefes alabiliyorum, duyuyorum en gereksiz sesleri dahi ve görüyorum en boş yüzleri.. Neden mi? Çünkü içimdeki umudu öldüremedim. Bekliyorum geleceksin. Geldiğinde kokunu alabilmem için nefese ihtiyacım olacak. Ruhumu şâd eden sesini duyabilmek için ve o enfes gözlerine bakabilmek için … yaşıyorum …
Sen gittiğinde tüm saatleri durdurmuştum ve geldiğinde tekrar başlamaları için izin vereceğim. Hiç gitmemiş gibi ol diye..
Rağbet: Derecelenmemiş [?]
Yorum Yapın
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.