Edebiyat Mevsimi Dört Mevsim Yaşanır

Ben kaç kez isa oldum çok çarmıha gerildim
Ben kaç kez musa oldum secde edip dirildim
Firavunun hükmüyle giyotine serildim
Cellat’ın ellerinde ölmedim yaşıyorum.

Pir sultan abdal gibi derviş oldum yunusa
Benzedim o ummana koca bir okyanusa
Ruhumdan firar edip girdim koca fanusa
Bejman hücrelerinde ölmedim yaşıyorum.

Döküldü yaprakları kuruyan dallarımın
Aşka özlem çektiren sarmayan kollarımın
Hayatı dram eden şu zalim yıllarımın
Bir ömür çehresinde ölmedim yaşıyorum.

Hayalle düş arası pür serimde belirdim
Ok gibi yaydan çıktım aşk hücreme serildim
Gölgesine düştüğüm “leyla” için delirdim
Sevda’nın çöllerinde ölmedim yaşıyorum.

Ey tanrım bu ne haldır bu canda bitkinliğim
Ne acı bir kayıptır bu handa yitkinliğim
İlmeği kaç kez taktı boynuma bezginliğim
Bir idam sehpasında ölmedim yaşıyorum.

Döndüm gazel yaprağa toprak gibi ezildim
Kör kurşunlara hedef saci’lere menzildim
Al kınalı koç idim kurban diye kesildim
Kanlar mezbahasında ölmedim yaşıyorum.

Arif-i esrari’yim gizinde muammanın
Hüzün kasvetli gece yüklü o gül remma’nın
Bir gayr-ı şuuri’yim içinde travmanın
O deli gömleğinde ölmedim yaşıyorum.

Arif-i esrari…&Aşki,.2009
Hüseyin atmacaoglu

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Kitâb-ı mukaddes şu arş-ı âlâm
Kübera-yı ümmet gönül kâbesi.
Dâr -üs selâm o medine-i selâm
Bir ebvâb-ı rahmet gönül kâbesi.  

Kubbet- ül islamım hane-i hudam
İstikbal-i kıblem secde-i hüdam
Müaz ibn-i cebel ashab-ı kiram
Hazreti muhammed gönül kâbesi.

 
Nebeyyi-i haram hüsn-ü ma-nevi
Murşid-i umumi mescid-i nebevi
Kur´ân-ı azimüşsan vahy-i semavi
Bir tekbirhân mabed gönül kâbesi.  

Şükür-ü tecessüm elhamdü-lillah
Amürzgâr lavz-ı allah(lafzullah)
Lebbeyk hu allah humme lebbeyk allah
El-vâhid es-samed gönül kâbesi.

Arif-i esrari…..2010&Aşki,
Hüseyin atmacaogluDilimden sel gibi ab-ı hayat akar,
Hazreti isa´nın nefesi gibi….
Ahiyyen şerahiyyen ruhumu yakar,
Halil-ür rahma´nın ateşi gibi…

 

Arif-i esrari…….2010&Aşki….Hüseyin atmacaoglu

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

…Asacaklarmış beni,

Hakim baktı yüzüme,

Kaderine küs dedi,

Bir bana baktı bir de,

Bir de baktı kaleme,

Baktım yüzü sarardı,

Zorlanıyordu belli,

Karar veremiyordu,

İç çekerek yutkundu,

Derin bir nefes aldı,

Bakamadı yüzüme,

Titrek sesle seslendi,

Karar dedi katibe,

Ses seda kesilmişti,

Herkes heykel gibiydi,

Kanımız dondu sanki,

Karıncalar yürüse,

Duyulacak gibiydi,

Katip bir bana baktı,

Bir de baktı hakime,

Anladı ses tonunu,

Bu sesi tanıyordu,

Hakim kırdı kalemi,

Odasına çekildi,

Katip kararı yazdı,

Yazılacak belliydi,

İdam edilecektim,

Kararın infazına,

Diye noktayı koydu,

Suçum mu neydi benim,

Beni andırıyormuş,

Katil denilen adam,

İspat et demişlerdi,

O gece neredeydin,

Ben yalnızdım evimde,

Kimim kimsem de yoktu,

Şahit bulamamıştım,

Bana benziyor diye,

Beni söylemişlerdi,

Ne kadar yok desem de,

İnandıramamıştım,

Hakim de farkındaydı,

Suçlu olmadığımın,

Asılacaktı biri,

Ne yazık o da bendim,

İnfaz sabah dörtteydi,

Orada bekleyenler,

Linç etmek istediler,

Hücreme götürdüler,

Hadi uyu dediler,

Biliyorum ki ne ben,

Ne de hakim uyudu,

Hem nasıl uyusundu,

Mecbur kalmıştı sanki,

Oturdum ve düşündüm,

Düşündüm ve düşündüm,

Kafayı yiyecektim,

Sabaha varamadan,

Dünyadan göçecektim,

Suçsuzum biliyordum,

Allah da biliyordu,

Hakim de şüphedeydi

Kalem kırılmış artık,

Dönüşü mümkün müydü,

Benim gözüm duvarda,

Duvar bana bakıyor,

Suçsuz asılacaktım,

Sabah üç civarıydı,

Gardiyan geldi bana,

Son isteğin ne dedi,

Ne diyebilirdim ki,

Son isteğim mi dedim,

Son isteğini söyle,

Adettendir sorulur,

Mezar taşıma dedim,

Mezar taşıma yazın,

Suçsuz idam edildi,

Bu bana yeter dedim,

Size de yetsin artık,

Kalktım bir abdest aldım,

Secdeye koydum başı,

Sen biliyorsun dedim,

Sen görüyorsun dedim,

Başka bir şey demedim,

İndirdim ellerimi,

Beyaz gömlek verildi,

Fermanımı astılar,

Sehpaya gidiyordum,

Bir vaveyla kopmuştu,

İki kelime duydum,

İnfazı durdurunuz,
Asmayın asmayınız,

Kime diyorlar dedim,

Sehpa önünde idim,

Duamı okuyordum,

Katil dayanamamış,

Suçlu benim demişti,

İnfazı durdurdular,

Hakim de oradaydı,

Gözüme bakıyordu,

Müşfik ve de sevecen,

Rahatlamış gibiydi,
Bir yanlıştan dönüldü,

Ve yüzler gülüyordu,

İtiraftan dolayı,

Yeni dava açıldı,

Müebbet verilerek,

Davayı bitirdiler,

Ben ölümü yaşadım,

Ve tekrar geri döndüm,

Sevinçten bağırmışım,

Uyan uyan diyordu,

Yanı başımda hanım,

Baktım ki yataktayım,

Rüyaymış gördüklerim,

Olmaz demeyin olur,

Mümkündür yaşanması,

Dileğim hiç olmasın,

Ve kimse asılmasın.

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Şair (Ş) airler sorunları duygu ve de ahvali, (A) nlatmalı dilince, aleme duyurmalı (İ)  rdelemeli elbet, bütün yaşananları , (R) esmetmeli hayatı, objektif yansıtmalı, (L) afazanlıkla değil,edebice olmalı , (E) depten ayrı değil,edebiyle yazmalı , (R) enkleri doğal görüp, asla dışlamamalı, (E) dep,  muzır olmayan,insana insan bakan, (D) il din ayrımı değil,insan gibi yaklaşan, (E) leştirirken asla, şaşmamalı doğrudan , (P) aye peşinde değil, olsun doğruyu yazan , (T) artışmalı özgürce,yazmalı hiç korkmadan, (E) debi yaşayarak, ayrılsın edepsizden , (N) esillere yansıtın, hiç bıkmasınlar sizden , (U) nutturmamalıdır,yazdığı şiirlerle, (Z) ulüm insanlık suçu,dost olmasın zalimle, (A) kıl rehber almalı, rehberi korumalı, (K) elimelerle mesaj, hedefine varmalı , (L) azımdan da elzemdir, hakka saygı duymalı, (A) ğlayanla ağlayan,gülenlerle gülmeli, (Ş) airler olaylara, empatiyle bakmalı, (M) adde ruhsuz olsa da, ruhunu aramalı , (A) yakla baş ayrılmaz,asla ayırmamalı , (M) üttefekkirler ile meşverete uymalı , (A) zın da çoğul gibi hakkını savunmalı , (L) iyakat anlamaktır,anlayarak yazmalı , (I) rak olamaz şair, hakka yakın olmalı .

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Rabbime minnettarım, Şükür ki vardır ar’ım, Eğer ar’ım olmazsa, Hayvan gibi yaşarım.

Sinan Karakaş

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Aslan sıkılır bir gün, eğlenmek ister canı;
Hiddetle kükreyerek çağırır tüm ormanı.

Kurtla tilki belirir, yağdanlık ellerinde;
Gitarları asılı duruyor bellerinde.

Çalar söylerler ama, sesler beter mi beter;
Karga bile bunlardan istese iyi öter!

Aslan: “Kesin!” diyerek, susturur hainleri.
Kovalar huzurundan, düzenbaz lâinleri…

Şarkı dinlemek ister, güzel sesli birinden.
Bir eşek anırarak, kalkar fırlar yerinden.

Tıkar kulaklarını, eşeğe pençe atar.
Dört parça olur hayvan, artık upuzun yatar.

Bizim akıllı tilki “Yarışma yapalım.” der.
Tilkinin teklifini aslan da kabul eder.

Tavus, bülbül ve karga yarışmada jüridir.
Papağan sunucudur; tilki işin piridir.

Adaylar belirlenir uzun elemelerle;
Koyun sürüsü gelir alkış melemelerle.

İşte yarışmacılar merkep, tavus ve bülbül;
Kurt elinde gitarı, kuzgun elinde bir gül.

Dört beş baykuş sahnede arkadan vokal yapar.
Bu dırıltı içinde, herkesin aklı sapar.

Merkebin akıbeti, çok önceden bellidir.
Elenir en başında çünkü terelellidir.

Kuzgun tavusa bir gül, bülbüle korku verir.
Mum misali adaylar, sahnede yanıp erir.

Tilki, kuzgun, bir de kurt anlaşırlar başında;
Jürideki bülbülse, dut yeme telaşında!

Tavus süsüne düşkün, sesi de yoktur zaten.
Derdi ünlü kalmaktır, kaybeder o niyetten.

Yarışmada elenir, bizim gül sesli bülbül.
Kuzgun birinci gelir, ister ağla, ister gül!

Alkış tutar baykuşlar, bu hileli duruma;
Kim nasıl güvenir ki böylesi bir kuruma!

Kurt da ikinci olur, oyların sayesinde.
Gitar çalmayı bilmez, iş de yoktur sesinde.

Bakar aslan duruma, kuzgunda ses falan yok.
Gamlı bülbülse yasta, bağrında saplı bir ok!

Aslan der ki bülbüle: “Sensin benim birincim.
Gönlümü yaktın bugün, hoş sesinle çok dincim.”

Kuzgun, kurtla tilkiyi aslan ormandan kovar.
Artık bizim aslanın gül sesli bülbülü var.

Haklı olan üstündür, hak er geç gelir elbet.
Haksızlık yapanların, sonu mutlak felaket !

“Öt sen gül sesli bülbül! İlan et aşkı güle;
Yaksın beni hoş sesin, gönlüm seninle güle.”

Kuzgun kuzgunca öter, bağı bostanı yıkar;
Ağzı kanlıdır onun, sesi ondan bet çıkar.

Bülbül hiç vazgeçer mi aşka gönül vermekten?
Âşık hiç el çeker mi güle güller dermekten?

Kuzgunlara aldırma, aşkla inleyip hep gül.
Bu bağ, bu bostan senin, güllere ver sen gönül…

Murat CANBOLAT

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Canımsın, cananım; can yoldaşımsın;
Cefanı çekmeyi sefa bilmişim.
Özümden meftunum, gönül aşımsın;
Bela senden ise, şifa bilmişim…

“Elveda” deyişin, yıkılışımdır!
Her zerrem peşinden infilak eder…
Beni terk edişin yakılışımdır;
Kölene reva mı böyle bir keder?

Ne vakit bahtıma gülüverirsen;
Kalbimde çiçekler gülüşecekler…
Ruhuma solmayan gülü verirsen;
Melekler sevgimi bölüşecekler…

Çilemi tarife takatim yoktur;
Mıhlanmış gözlerim, ardın sıra yar!
Göğsümde teselli, paslı bir oktur;
Yar, yüreğimi yar; başka yar mı var?

Kavur sızım kavur; yak asılsızı!
Tutuşsun hicranım, delsin bağrımı.
Aşkındır sinemde en asil sızı!
Temennim duymandır gönül çağrımı…

Murat CANBOLAT

14 Mart 2010

Rağbet: Derecelenmemiş [?]