EDEBİYAT MEVSİMİ ''mevsimlerin en güzeli''

baksana mezarlığa ne de çok tanıdık var
sıra sende hazır ol birkaç gün var sefere

hayatı zehr’eyleyen bunca arıza varken
değer miydi katlanmak dünyanın çilesine

aynaya bak kendine çeki düzen versene
dağınık yalnız sensin hemcinslerin içinde

aynalar şafak sayar kırılmak vakti yakın
darılma aynalara yeni bir suret takın

çıkma insan içine böyle mahcup ve hazin
gücün yetiyorsa ölme önce bir gel kendine

insan şafak sayıyor ramak var ölümüne
peşin veda etmeli iş bu nevbet yerine

gözlerimdeki ışığa yanağımdaki gülümsemeye
aldanma sakın! işte ben gidiyorum
kendi ellerimle koparttım
beni şehrine bağlayan kılcalları
akan kanımı topladım
susturdum ağıtlarımı gidiyorum

bir bir vedalaştım beni tanıyan
sokaklarla taşlarla duvarlarla
herkes biliyor sebebini gidişimin
sana söylemedim yalnız.. gidiyorum

bir gün ölürsem diyordum hani
yarin ayakları dibine ölmeliyim
olmadı.. topladım umutlarımı
aldım ruhumu terkime gidiyorum

gözyaşlarımın neden tuzlu olduğunu
herkes anladı bir sen anlamadın
munis görüntümün ardında kaybolan
içimdeki eşkıyayı zincire vurdum gidiyorum

sana gökteki ebruları bırakıp gidiyorum
sevdanın rengini öğrenmen için
bütün fırtınaları kalbime gömdüm
topladım ayak izlerimi gidiyorum

kral bir çocukmuş bir zamanlar
tacını soytarıya kaptırmadan önce

her kral bir çocukmuş önce
her çocuk bir kralmış büyümeden önce
masumiyet..krallığın tacı imiş
ihtiras icat edilmeden önce

anneler kırılgan yumurtalar kadar güçlü
anneler tükenmiş enerji kaynağı
kadınlar güçlerini çocuğundan alırmış
sen ise gün gün zayıflıyorsun anne
diyor çocuk: yoksa büyüyor muyum anne

her kadın büyücüymüş bir bakıma anne olmadan önce
vücudunda helezonlar beslermiş her kadın anne olmadan önce
her kadın abrakadabra

şıvgınlara gebeymiş anne bir kral doğurmadan önce
her kral bir girdaba kaptırır duygularını günü gelince
ve soytarılar failidir büyünün…abrakadabra

ankara kadın kaynıyor irili ufaklı
kızılay ulus ve yeni uydu kentler
şimdilerde mamak bile bir kadın hegemonyasında

aslında ev ev girilse yeridir ankaranın ruhuna
ankaranın ruhu yeşile meyyal değil hacıbayram dışında
griye çalar ankaranın umutları kadından yana
gökyüzü mavi kalmıyor her nedense

cern deneylerinde türk mühendisler olmasa
bilim büyük aldatmaca
bir girdaba dönüşecek big beng teorisi
ve bitecek bir kara deliğin kızılötesi karanlığında
bütün aşk masalları…abrakadabra

ve sürgün tabi ki, ah..çocukluğumun çoğulcu demokrasisi
bir yalnızlığa dönüşen şölen
tek başına şölen yaşanmaz ki anne..
heey kes artık ağlamayı
gören mi var duyan mı..karanlık kaplamış her tarafı..abrakadabra

…

yolun başında yorulmuş yolcu
sular ılık..kandırmaz cinsten
menzil kaç fersah var daha

gündüz görülen yürüyüş düşü..
bu düşte yer yok uçuşlara
bu yolculukta yolcu tek başına
akmak durumunda yokuşlara
her adımda çoğalan laktik..tersleşen yel

kaybolma yine de ey yolcu
kaybolursan izler kaybolur
ne kadar yaralansan da durma
durursan savrulursun.. hayat abrakadabra..