Edebiyat Mevsimi Dört Mevsim Yaşanır

sarmaşıklar arasında yürürken
görklü bahçemizde
yanına varmadan daha kuyunun
salınıvermiştin asmalar altındaki taşlık yolda

şaşakalan ben olmuştum o şahane güzelliğin karşısında
dilim tutulmuş nutkum durmuştu
zaman donmuştu adeta

köşebaşındaki kızıl güllere inat
gülümseyip geçmiştin sen

bocurgatın gıcırtısı kuşların cıvıltısı ve meltemin nefesi
eşlik ederken ayak seslerine
gözlerinin hülyasında kalakalmıştım öyle

o an ki hep hatırımdadır
bağlanıp kalmıştım
zamanın o tarifi zor dilimine

yine gel ve çöz beni
kuyuya uzanan ipin ucundan
yeni bir aşama kaydetsin aşkımız
herşeyi baştan anlatayım sana

bugünü heder etme
ki her yarın bir bugün’ün yitirilişidir

haydi
hıçkırık sınırında eğleşmeyi bırak
çünkü anne şefkat ötesi bir değerdir
salıver gitsin gözyaşlarını

alnına dökülen kakülünü hatırla
ağla
belki sana en gerekli şey o bakışlardır
yüzünü okşayan ellerden başka

düşün
yorgun bedenin uykuya dalınca
kimin eli örter ruhunu

unutma
her zaman çocuktun
hep öyle olacaksın

şık bir duruş
müthiş bir vuruş;
söyle ey yahudi
variyetin kaç kuruş!

baksana mezarlığa ne de çok tanıdık var
sıra sende hazır ol birkaç gün var sefere

hayatı zehr’eyleyen bunca arıza varken
değer miydi katlanmak dünyanın çilesine

aynaya bak kendine çeki düzen versene
dağınık yalnız sensin hemcinslerin içinde

aynalar şafak sayar kırılmak vakti yakın
darılma aynalara yeni bir suret takın

çıkma insan içine böyle mahcup ve hazin
gücün yetiyorsa ölme önce bir gel kendine

insan şafak sayıyor ramak var ölümüne
peşin veda etmeli iş bu nevbet yerine