Edebiyat Mevsimi Dört Mevsim Yaşanır

Sen…
 
   Senin kokun, benliğimi saran bir uyuşturucu gibiydi. En renkli, bahar çiçeklerinin kokusu vardı sende.En tatlı yaz meyvelerinin.. Seni öyle deli dolu sevmiştim, öyle renkli, öyle canlı.. Ve sabahları ciğerlerimi dolduran taze çimen kokusu, yağmura doymuş toprak.. İşte öyle doğal sevmiştim, öyle taze..
 
                                                         Oysa gittiğinde bir daha nefes alamamayı dilemiştim..
 
   Senin sesin, kainattaki en hoş melodiydi. Beethoven’ın -Violin Romance- ı kadar yumuşak, Farid Farjad’ın -Dejad Gity- si kadar hüzünlü ve Marquez Arturo -Danzon No.2- deki obua kadar dokunaklıydı. Senin kahkahalarında en canlı İspanyol parçalarını duyardım. Bir piyanistin fildişi tuşlara dokunması gibi bir ney üstadının üflemesi gibi.. Nasıl, bir neyin içine giren hava kor gibi çıkıyorsa kulaklarımdan giren sesinde öyle yakıyordu içimi. Kadife kaplı sesin..
 
                                                         Oysa gittiğinde bir daha hiçbir şeyi duyamamayı dilemiştim..
 
   Senin gözlerin, içine kelimelerimi sığdıramayacağım kadar dar ama içinde sonsuza kadar kaybolacağım kadar uçsuz bucaksız.. Kahverenginin en büyüleyici kıvamı.. Simsiyah bir sonsuzluktu gözlerinin ortası ve onu saran fındık kabuğu. Nasıl olabilirdi bu? Ama olmuştu işte. Sonsuzluk bir anda kendimden daha somut olmuştu. Gözlerine her baktığımda apaçık görebiliyorken sonsuzluğu, nasıl inanabilirdim onun soyut olduğuna?
 
                                                         Oysa gittiğinde bir daha hiçbir şeyi görememeyi dilemiştim..
 
Gittin. Gittin ve beni burada bıraktın. Üstelik farkında da değildin benden ayrıldığının..Beni gerçek manada hiç farketmemiştin..
 
       Hâlâ nefes alabiliyorum, duyuyorum en gereksiz sesleri dahi ve görüyorum en boş yüzleri.. Neden mi? Çünkü içimdeki umudu öldüremedim. Bekliyorum geleceksin. Geldiğinde kokunu alabilmem için nefese ihtiyacım olacak. Ruhumu şâd eden sesini duyabilmek için ve o enfes gözlerine bakabilmek için … yaşıyorum …
 
      Sen gittiğinde tüm saatleri durdurmuştum ve geldiğinde tekrar başlamaları için izin vereceğim. Hiç gitmemiş gibi ol diye..

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

 Yine geçip gittin önümden.Rüzgarın yetti tüm aklımın uçup gitmesine ve ben asırlardır bunu bekliyormuşum gibi binbir coşkuyla izn verdim tüm varlığımın senden sebeb yaşıyormuşcasına sana koşmasına.Açık kumral saçlarına değip geçen hava kadar şanslı olabilmeyi diledi ruhumun herbir parçası.Aslında gitmeliydim yanına birbirinden tedirgin ama hızlı adımlarla.Tutup kolundan çevirmeliydim seni, tam da o anda, bakmalıydım milyonlarca kez keybolduğum ela gözlerine.
 
“Ah! Seni ne çok seviyorum bir bilsen” demeliydim.”Sana aşık olmak için kalbim bnden izin almadı.Sen gelince; aklımın, hafızamın, bilgimin, mantığımın, inancımın beni terketmesini ben söylemedim onlara.Ruhumun beni bırakmama sebebinin sadece ve sadece sen olduğunu her saniye hatırlatması benim elimde değildi.Ve kalbimin senin için attığını, vücudumun yanlızca ve yanlızca senin için nefes alıp verdiğini anladığımda artık çok geçti.Başka insanların ölüm anları için, doğdukları andan itibaren, geri sayan zaman, seni ilk gördüğümden beri yanlızca seni bir kez daha görebilmek için geri sayıyor.Ve diğerlerinin ecelini yaklaştıran her saniye beni sana yaklaştırıyor, biliyorum, diğerlerinin ömründen ömür çalan zaman benim ömrüme ömür katıyor çünkü inan bana yanlızca seni bir kez daha görebilmek için geri sayıyor.Ve seni gerçekten çok seviyorum..seviyorum..seviyorum..”
 
diyebilmeliydim sen mükemmel yüzünü daha da eşsizleştiren şaşkın ifadenle ve ruhumun derinlerinde biryerlere saplanan kirpiklerinin çevrelediğini ela gözlerinle bana bakarken.
 
Ve anlatmalıydım senin her geçişinde kalbime aniden giren ve bildiğim tüm acılardan daha çok acıtan o en çok sevdiğim hissi.”Sana aşık olmak” demeliydim “böyle bişey..” Biliyorum anlatamazdım seni ne çok sevdiğimi ama denemeliydim..
 
Yüzünün her ayrıntısına nasıl hayran olduğumu, küçük burnunun asaletini ve kırmızı dudaklarının ruhuma cehennem azabını hatırlattığını anlatmalıydım.Ellerini oynatırken parmaklarına, yürürken estirdiğin rüzgara, ayakta duruşuna, oturuşuna ayrı ayrı nasıl aşık olduğumu söylemeliydim.”Sana aşık olmak” demeliydim “böyle bişey..”……  
“Ve seni gerçekten çok seviyorum..seviyorum..seviyorum..”      İşte aşağı yukarı böyle yapmalıydım aslında.. Ama yapamadım, söyleyemedim. Sen yine geçip gittin önümden..

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Kul hakkı yiyenlerin yüzleri olsun kara
Allahın huzuruna hangi yüzlerle vara
Açılır imanlarda elbet onulmaz yara
Yememişsen kul hakkı söyle ElhamdulillaH

Şükür ElhamdulillaH Şükür ElhamdulillaH
Kul hakkı ayıbını bize gösterme Allah
Hakkın elbet rızası mü’minin düsturudur
Kul haklarıda elbet,namaz oruç gibidir
Kul hakkının sorusu sorulan ilk sorudur
Yememişsen kul hakkı söyle ElhamdulillaH

Şükür Elhamdulillah Şükür Elhamdulillah
Kul hakkı ayıbını bize gösterme Allah
Gözetmelisin elbet çalışanın hakkını
Yiyip içtikleriyle çocukların bakımı
Sözleşmem böyle deyip,bozarsan ahlakını
Yememişsen kul hakkı söyle ElhamdulillaH

Şükür Elhamdulillah Şükür Elhamdulillah
Kul hakkı ayıbını bize gösterme Allah
 
Sinan Karakaş
 

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Garantisi olan var mı, yarınlardan, kazalardan,
Elbette kolay değildir, mahrum olmak azalardan,
Hiç bir şeyler yokmuş gibi, davrananlara şaşarım,
Yarın bilinmeze gebe, kim kurtulmuş olaylardan,

Sen de düşün empati yap, bil ki yarınlar meçhuldur,
Asıl empati yapmamak, insan için bir kusurdur.

Onlar da bizlerden biri, bizler de birer adayız,
Onların hak talebinde, onların hep yanındayız,
Yalnız kazalarda değil, doğuştan da olabilir,
Onları anlamayanın, her zaman karşısındayız,

Sen de düşün empati yap, bil ki yarınlar meçhuldur,
Asıl empati yapmamak, insan için bir kusurdur.

Başımıza gelmeyince, hiç farkına varmıyoruz,
Yönetim ve idareden, uygun yasa diliyoruz,
Her insan gibi insanız, eşitiz kanun önünde
Madem öyle bize uygun, sizden işler istiyoruz,

Sen de düşün empati yap, bil ki yarınlar meçhuldur,
Asıl empati yapmamak, insan için bir kusurdur.

Kasılıp durmasın kimse,bana bir şey olmaz diye,
Böyle diyen bir çok insan, bağlandılar sandalyeye,
Sakın sakın hor görmeyin, üstten bakmayın kimseye,
Davetim vardır herkese, biraz empati yapmaya.

Sen de düşün empati yap, bil ki yarınlar meçhuldur,
Asıl empati yapmamak, insan için bir kusurdur.

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Ruhumun sahiline vurur denizyıldızım,
Hicran ırmağı taşar füsunkâr gözlerinden.
Göğsüme ateş yürür firakından kor sızım,
Vuslatı arzularım, şefkatli sözlerinden�

Murat CANBOLAT

Rağbet: 24% [?]

Zamanın Ruhu

Zamanın ruhuna henüz ermeden,
Yamaçlara koştuk koruk tay gibi.
Nasıl olsa dedik henüz varmadan,
Nerde genç ihtiyar nerede sabi…

Aş vuslat sütunlu kubbeler kurduk,
Hakikat ruhuyla vurulduk vurduk,
Mihrabı tek olan ahenkle durduk,
Soyu kopuk küstah neden asabi.

Vuslata uzanır şehidin eli,
Erilmez makam bu şükür demeli,
Hassas sinelerde her şey besbelli,
Ruhumu sarıyor kokusu abi .

Bir elimde hece bir elimde mum,
Yeşil ihtişamın elinde ruhum.
Duyular tek yürek ve dinliyorum,
Adeta ses verir vakitin dibi.

19.11.09 Bursa

Ömer Ekinci Micingirt

Rağbet: Derecelenmemiş [?]

Senin kitabında dost ve yâr için ölünür,
Lâkin kitap düş gibi; hep yarıda bölünür,
Mutluluk kapısından cinnetlere gelinir,
Deliye çıkmış adın ve hep öyle bilinir.

Aşk denilen bir humma; titremek, yanmak gerek,
Dostluk sınırsız vadi ve kaplayacak yürek,
İkisi de gönülde örülür ilmek ilmek,
Kumsalda ayak izin tek dalgayla silinir,
Deliye çıkmış adın ve hep öyle bilinir.

Bitpazarı’nda vefa, dostlar açık arttırma,
Yine de dosttur onlar, gemileri yaktırma,
Kırılan daim sen ol, dost tepesi attırma,
Onlar akîl, sen deli sana bundan gülünür,
Deliye çıkmış adın ve hep öyle bilinir.

“Sevgilim” dedin durdun, tektaşa satmadı mı?
Mutluluk şarkınıza zehiri katmadı mı?
Vefadan bahsederken yasak bal tatmadı mı?
Her şeye rağmen aklın bir cilveyle çelinir,
Deliye çıkmış adın ve hep öyle bilinir.

Hiç mi hiç anlamadın; dostluk, aşk artık bitmiş,
Her biri bir gemiye binmiş, sonsuza gitmiş,
Hatıraları bile bir serap olup yitmiş,
Bir anlasa yüreğin, göz göz olur delinir,
Deliye çıkmış adın ve hep öyle bilinir.

Makman

Muammer Akman

Rağbet: Derecelenmemiş [?]